Słowiński Park Narodowy jest jednym z 23 parków narodowych w Polsce i jednym z 2 parków nadmorskich. Został on utworzony dla zachowania w niezmienionym pięknie systemu jezior przymorskich, bagien, torfowisk, łąk, nadmorskich borów, i lasów, a przede wszystkim wydmowego pasa mierzei z unikatowymi w Europie wydmami ruchomymi. O randze i wartości przyrodniczej SPN świadczy fakt umieszczenia go w międzynarodowej sieci obszarów chronionych takich jak: HELCOMBSPA, Światowy Rezerwat Przyrody czy obszar wodno-błotny Ramsar.

Słowiński Park Narodowy odwiedzany jest przez tysiące turystów, zamiłowanych w pięknie i zmienności jego krajobrazu. By zachować to jedno z najcenniejszych ogniw rodzimej przyrody, jaką bez wątpienia jest Kraina wody, wiatru i piasku, do uprawiania turystyki wyznaczono reprezentatywne, wybrane obszary Parku. Informacje o przepisach, jakim podlega ruch turystyczny na terenie Parku, znajdą Państwo wzdłuż szlaków turystycznych, na parkingach oraz przy obiektach dydaktycznych.

Przyroda SPN odznacza się unikatowymi walorami i jest jednocześnie charakterystyczna dla środkowego wybrzeża Bałtyku. Te swoiste cechy przyrody Parku doceniane są nie tylko w kraju, lecz także za granicą. Największym bogactwem obiektów, zjawisk i procesów przyrodniczych odznaczają się Mierzeja Łebska oraz przymorskie jeziora. Do najbardziej unikatowych wartości środowiska Parku należy zaliczyć bogactwo odmiennych ekosystemów i ich niezwykle dynamiczne relacje przestrzenne. Dla przykładu zmiany położenia linii brzegowej Morza Bałtyckiego w makroskali dokonywały się przez tysiąclecia, ale nieomal każdego dnia na plaży można śledzić ten proces w miniskali, obserwując formowanie się lagun i ich wypełnianie piaskiem, wyrzucanym przez fale morskie na brzeg.

W Łebie zaczynają się trzy szlaki turystyczne po Słowińskim Parku Narodowym

Szlak czerwony. Czerwony szlak z Łeby do Rowów ma długość 36km. Oprócz powszechnie używanych przez PTTK oznaczeń szlaku, w miejscach kluczowych są ustawione przez SPN kierunkowskazy z podanymi odległościami do miejsc najbardziej atrakcyjnych, będących celem wędrówki turystów.

Szlak zielony z Łeby. Szlak tworzy pętlę o długości 18 km. Rozpoczyna się w Łebie i biegnie równolegle ze szlakiem czerwonym do wydmy Łąckiej. Za wydmą brzegiem morza wraca do Łeby.

Szlak żółty. Żółty szlak z Łeby do Gardny Wielkiej długości 39km.

Okolice Łeby to Obwód Ochronny Rąbka który zajmuje powierzchnię 1406,36 ha. Siedziba Konserwatora Obwodu znajduje się w miejscowości Rąbka k. Łeby w odległości 53 km od Dyrekcji Parku w Smołdzinie. Powierzchnia Obwodu w całości położona jest na Mierzei Łebskiej i obejmuje oddziały oznaczone liczbami od 1 do 14. Podzielony jest na trzy uroczyska: Łeba, Białe Góry i Boleniec (są to historyczne miejsca, których nazwa przekazywana jest w tradycji ustnej i wywodzi się od zdarzeń, ludzi bądĽ terenu). W Obwodzie Ochronnym zlokalizowane są największe atrakcje przyrodnicze i turystyczne SPN: najbardziej rozległe pola ruchomych wydm w Europie (ponad 500 ha), najwyższa ruchoma wydma – ponad 30 m n.p.m., filia Muzeum Przyrodniczego, ekspozycja militarna z czasów II wojny światowej, szlaki turystyczne: czerwony, zielony, czarny, szlak żeglugi pasażerskiej na jeziorze Łebsko.
Przeważająca część Obwodu znajduje się w obszarze ochrony ścisłej „Mierzeja”, który charakteryzuje się wybitnymi walorami przyrodniczymi. Mierzeję (poza odkrytymi terenami wydmowymi oraz wąskim pasem nad jeziorem Łebsko) prawie w całości pokrywają nadmorskie bory sosnowe z sosną zwyczajną. Dość licznie rośnie sosna kosodrzewina sadzona na początku XX w. w celu utrwalenia ruchomych wydm.

Więcej informacji o Słowińskim Parku Narodowym znajdziesz tutaj – www.slowinskipn.pl

Wybrzeże w granicach Słowińskiego Parku Narodowego , między Rowami a Łebą, jest jednym z niewielu fragmentów polskiego wybrzeża, gdzie do niedawna przeważała akumulacja nad abrazją. Piasek wyrzucany przez fale na brzeg osadza się na plaży. Dalsze przemieszczanie się materiału na Mierzeję Łebską odbywa się dzięki działalności wiatru i ma przebieg skokowy. Na przemian zachodzi wywiewanie (deflacja), transport, osadzanie (akumulacja), wywiewanie. Działalność wiatru przy współudziale roślinności powodowała od około 3000 lat na morskich piaskach barierowych powstawanie licznych generacji wydm barchanopodobnych, przekształcanych następnie w wydmy łukowe oraz liczne ostańce i formy deflacyjne.

Na terenie Parku występują wydmy pochodzące z różnych okresów, różniące się wyglądem i genezą. Współcześnie wędrujące wydmy to najmłodsze formy na Mierzei Łebskiej. O tym że były starsze świadczą fragmenty starych wydm pokrytych glebą, odsłaniane w obniżeniach międzywydmowych. Znaleziska archeologiczne z tych gleb pozwoliły określić początek współczesnej fazy wydmotwórczej na I połowę XVI wieku. Przyczyną zniszczenia szaty roślinnej i uruchomienia piasków była działalność człowieka. Świadczą o tym węgielki drzewne z pożaru lasu w poziomie glebowym.
Tempo przemieszczania się wydm nie jest jednolite na całej Mierzei Łebskiej. Zachodnią i wschodnią jej część zajmują zespoły wydm parabolicznych, charakteryzujące się niewielką ruchliwością do 3m/rok. Większość z nich została zalesiona.

Środkową część mierzei (między jeziorem Łebsko a morzem, o długości około 5 km i szerokości 1 km) zajmują barchany i wydmy barchanopodobne wędrujące z prędkością 2 – 10 m/rok, jest to pole współcześnie wędrujących wydm. Dominują na tym obszarze wiatry zachodnie i północno-zachodnie powodując transport piasku i przesuwanie wydm w kierunku wschodnim i południowo – wschodnim, skutkiem tego jest wkraczanie niektórych wydm do jeziora Łebsko.

Ruch piasku rozpoczyna się przy wietrze wiejącym z prędkością 5m/s. Piasek jest toczony po łagodniejszym zboczu dowietrznym, a gdy dotrze do szczytu wydmy zsypuje się po stromym zboczu zawietrznym w dół. Tak pracowicie wiatr przemieszcza cały materiał zawarty w wydmie z zachodu na wschód, czyli zgodnie z kierunkiem dominujących wiatrów. Dla ruchu wydm i zmiany ich ukształtowania większe znaczenie mają nawet bardzo krótkotrwałe wiatry sztormowe o prędkościach powyżej 10 m/sek., niż długotrwałe wiatry o mniejszych prędkościach. Największą intensywność procesów eolicznych obserwuje się w okresie jesienno – zimowym. Badania wykazały, że decyduje o tym nie tylko siła wiatru i wilgotność podłoża, lecz także temperatura powietrza. Niskie temperatury zwiększają intensywność procesów.

Więcej informacji o Słowińskim Parku Narodowym znajdziesz tutaj – www.slowinskipn.pl